من

گفت: در قلبم میبوسمت
گفتم: کدام قلب؟
گفت: همان که سپرده بودمش به دستهای مهربان تو
گفتم: کدام دست؟
گفت: همان ها که روی لبهایم بود مدام
گفتم: کدام لب؟
گفت: همان که اسم تو را لحظه لحظه تکرار میکرد
گفتم: کدام اسم؟
گفت: همان اسمی که همه هستی ام بود
گفتم: کدام هستی؟
گفت: تو
گفتم: من؟! کدام من؟!!!

تو

همه چیز را باختم تا تو بیایی؛ حالا در جهنمی که لحظه هایش با تو بهشت است تا کی تنم تاب می آورد را نمی دانم

هوای تو

من از هوای عشق تو دل بکنم
یا نکنم

غریب عصر عاشورا

سلام زندگی

سياه مثل شب

ميان ازدحام ثانيه ها بغض تو مرا به دار ميكشد
ثانيه هاي من سبز ميشد اگر سرخي قلم موي ات را دريغ نميكردي
حالا سياهي مانده است مثل شب
بي هيچ دستي
بي هيچ هواي نفسي
بي هيچ فرصتي
ثانيه هاي سپيد حسرت بار اين روزها
آرزوي با تو طي كردن اين لحظه ها
ميان قهقهه خنده آسمان من و او
آرزوي آبي آسمان من و تو
كه مثل يك اندوه ماند روي ديوار زندگي
چه دردآور دود شد
و تو چه بي رحمانه سپيدي بوم را سياه كردي
سياه مثل شب

عارف

آقاي عارف مربي كوه من كه بسيار از او آموختم مرد.
به همين سختي
پيش از اين از او گفته بودم عكس از روزهاي كوهنوردي و روزهاي تلخ زمين گير شدنش گذاشته بودم. تلخ جان داد

سپهر

سپهر متولد شد
هجدهم مهر ماه
هوشيار
درست زماني كه مادرش از هوش رفت. گريه بودن سر داد وقتي فرشته ها او را از دامان خدا سپردند دست مشتي آدم سبزپوش.
سپهر متولد شد
نعمت بودنش رحمت خداست
حالا دستهايش در دستهاي مادر مشتي است تا بزرگ شود و برود به استقبال روزهاي زندگي
مثل مادر
سپهر آسمان زندگي است
آبي و بي انتها
سپهر باران رحمت خداوندي است
هر لحظه كه مادر نگاهش مي كند دعا مي كند كه هيچ كس از اين نعمت بي بهره نماند.

رمضان امسال

امسال چقدر ماه رمضان متفاوت است. امسال همه چیز جور دیگری آغاز شد. روزه داری من هم جور دیگری است.
شب زنده داری هم متفاوت
ای که از آل علی دم میزنی
بر یتیمان علی سر میزنی؟

دوباره تو

حس بومرنگ در من است
دورِ دور
نزدیک ِ نزدیک
-----
حس روزهای اول تست که ریشه دواندی و نشستم در تمام لحظه های تو. حالا پس از این یلدایی که سالها را در خود جا داد میایی مثل بومرنگ. من بهت زده ام و نمی دانم چه باید کرد. دور بمانم و هیچ نگویم که توانم نیست. پیش آیم مثل همیشه هراس این سالهای یلدایی مرا میگیرد. که نکند دوباره تو آن شوی که نباید و من ...بمانم
نیلوفرانه من که خشک شدی و دوباره جان گرفته ای و از من روان میشوی تا خورشید دیگر با من چنان مکن که چنین شوم. نمیدانم در من چه میگذرد و من چه کسی را در خود دارم اینگونه ناتوان و در انتظار. تاوان شبهای یلدایی است یا سرپیچی من از او
همه چیز در هم پیچیده و دل فقط به او دارم و رحمت بی انتهایش در این شبهایی که از ذکرش هم محروم شده ام.
به هم میبافم در تنهایی خویش و ناتوانی و گوشه نشینی

ديوار

ديوار ديوار است
نه كم و نه بيش
سايه دارد
تكيه ميكني
سقف مي سازد
محافظ تست در باد و باران
رويش خاطره مي نويسي
...
ديوار است
فقط همين

تولد نحس

متولد شدم چند روز پیش
و این روزها از بستر مرگ این چند ماهه آرام برمیخیزم. پایت این روزها به خیالم هم راه نمیبرد چه رسد به توی تمام قد! چشم دوخته ام به تحولات این چند ماهه. راه رفتن را دوباره تجربه میکنم . روی شیب تند کوه نفس میزنم نفس میزنم نفس
کوله بارم پر از زندگی است
پر از هیاهوی بودن
من سرخ رز قرمز توام و سپید میدوم مثل آن یکی. هم قدم روزهایم شو و شبهایم را به من واگذار که برخاستن تنها راه توانمند شدن در شیب تند کوه است.
به همین سردی به همین بی حسی

---

تو جگر گوشه مايي برو الله معك
من كه دل باخته ام سوي جگر مي نروم

خاطرات

بسوزان
برگ برگ خاطراتم را بسوزان
.
.
تا نماند دیگر از من یادگاری
در خزانی یا بهاری
بسوزان
بسوزان