November 01, 2004
دارهای پوسیده

آونگ خاطره ها ي استاد معروفي بهانه شد:
به خاطر داشته باشيم
آن خاطره ها
خود چوبه دارِ خویش را بر دوش کشيدند
که به دار خويش ايمان داشتند
جاودان
و نسل ما
با چوب پوسيده ای هر دم آونگ می شود
دنگ. دنگ. دنگ
و در خاطره ها گُم!
پرنیان November 1, 2004 07:14 PM
Comments
خدا به خير گذرانده است که آن انزوای سياسی عرفانی استاد معروفی بهانه نشد که در آن راستا سخن تازهای بسراييد!
Posted by: همسايه at November 2, 2004 02:04 PMسلام
آری آونگ از حرکت دست بر میدارد
سکون را انتخاب میکند
هر چند که تکاپویش در حافظه زمان ثبت است
آونگ عمر ما نیز روزی از حرکت باز خواهد ایستاد
اما....
پس بیائیم خود را و دار خود را همچو منصور و صلیبش در آینده جاودان نمائیم
شاید آئینه ای باشد که دیگران را از پوسیدن و پلاسیدن باز دارد.
م.ا
