سلام
دل را باید به نیلوفرها سپرد اما نه در مرداب بلکه در سراب
مرداب رفتنی است اما سراب جاودانی
سراب دل را زلال مینماید اما مرداب دل را فنا....
در کنار سراب است که میتوان چرخید و پیچید و بوسید رقصید اما در کنار مرداب باید ...
م.ا

سلام
دل را باید به نیلوفرها سپرد اما نه در مرداب بلکه در سراب
مرداب رفتنی است اما سراب جاودانی
سراب دل را زلال مینماید اما مرداب دل را فنا....
م.ا

سلام
دل را باید به نیلوفرها سپرد اما نه در مرداب بلکه در سراب
مرداب رفتنی است اما سراب جاودانی
سراب دل را زلال منماید اما مرداب دل را فنا....
م.ا

حس غريبي به من دست داد نمي توان تشريح كرد ولي شايد بتوان كمي به قدم زدن روي ابرها تشبيهش كرد
وقتي مي خوانيش احساس مي كني كه متعلق به اين دنيا نيستي.

نميدانم چرا ولي پس از به پايان رساندنش اين حس به من دست داد.

درود و بدرود

پرنيان عزيز سلام:

كلمات نيلوفرانه ات احساسات فراموش شده ام را زير و رو ميكند اما ملموس ذهن آشفته ام نمي شوند !!
ميان من و اين واژه ها دستان سردي قرار گرفته اند .....
و وسعت دردي به صراحت خاموش سكوت.....
سنگين سنگين لاشه فكر و روحم را حتي دستان تواناي رويا نيز به ديار نيلوفرانه ات نمي كشاند......

سلام عزیزم
حس و فکرت مثل همیشه زلال است. امیدوارم این نثرها یی که آمیخته به شعرند هر چه زودتر در پیراهن یک رنگ شعر شعله شوند.

به نيلوفر هاي آبي سلام مرا نيز برسان و بپرس كه آدمها از انبوه تنهايي خويش به كجا پناه ببرند؟

دلم خيلي تنگ شده براي حسي كه فراموشش كردم. كه نمي دونم باز هم خواهم داشت يانه.

رويا ی پرواز در قفس؟

به هر حال فردا روز ديگريست .ايمان داشته باش . . . شاد باشي

سلام. خيلي زيبا بود. دل به نيلوفرها بسپار و به فردايي روشن. فرداي روشني كه از همين امروز بايد شروعش كني.

... برگ درخت ليمو

تمامي سختي گفتن
"وديگر همه چيز تمام شده بود"

وهاي هايت

تمام التهاب بودن
"وبرگ درخت ليمو خشكيده بود"

ولحظه شيرين
بي ريايي

آنگاه كه بودنت را ثبات بخشيد

سبزي سبز درخت ليمو

پرنيان عزيز، صبح آمدم و با خواندن نوشته ات باز اين بغض بيقرارم گلويم را فشرد! نوشته سليمان را هم كه خواندم رفتم به عمق روياهاي مدامم!
نيلوفري باشي عزيز، هميشه.

مي آيي و مي خواني، بارها و بارها...
باز هم مي ماني ميان اين همه تقدس از چه بنويسي؟!
از آب؟ از خاك؟ از كوه؟ از عطر خوش لحظه هايي كه مانده اند پايدار و جاودان
در آب
در آتش
و مكرر در رقص نيلوفري بر موج
شكفته در وسعتي ناپيدا
رها، رها...
و انگار سكوت
فرياد
........................
زيبا بود و چنان آشنا كه مرا برد تا پرواز لحظه ها ميان روزهاي بي خبري و دلتنكي
بهانه اي شد براي تكرار ياس نوشته هايم
براي طرحي تازه، و بي بهانه گريستن هايم
ممنونم از شما دوست عزيز

پرنيان عزيز سلام ... عاشقانه ي زيبايي بود خيلي لذت بخش است اين احساسات سرشار از انرژي هاي دل .

نيلوفرانه به آسمان نگاه مي كنم ـــــــ اي آفريننده شبنم و ابر كي تشنگي مرا پايان مي دهي؟

سلام ــــــــ اينجا همان دنياي مجازيست كه من شما و دل نوشته هايتان را پيدا كردم و لذت بردم........ممنون كه به من سر زديد..... منتظر نوشته هاي بعدي هستم.

پرنیان عزیز
امروز خسته تر از همیشه به سرای تو آمدم، چیزهایی را خوانده بودم که اگر شرم حضور نگاههای غریبه نبود دوست داشتم تا های های گریه کنم و الان که خسته به اینجا آمده ام، تازه نوشتنی را تمام کردم که فکر می کنم باید که می نوشتم.گیرم نه با آن شدتی که خوانده بودم.
نمی دانم آیا تا به حال خوابی دیدی که در آن سوار فیلی شده باشی که نه عاج دارد و نه خرطوم و بعضی وقت ها هم سرش از تنش جدا شده و تو فقط جمجمه بد هیبت آن فیل را می بینی که برش سوار هستی و تو را به جایی می برد که نمی دونی کجاست؟ یا خوابی مثل آن را، و من این خواب را دیده ام .
خسته بودم که به اینجا رسیدم، اما نمی دونم که چه طور این نوشته تو با موسیقی ای که بارها شنیدمش، اما نمی دونم کار کی و از کجاست، بخشی از آن خستگی رو از من گرفت.
شاید این بار تو درست گفتی و آن را احساس کردم؟ هنوز هم نمی دونم، فقط می دونم که هنوز هم باید بیشتر بخونم و ایکاش که نمی خوندم تا که بیشتر هم یاد نمی گرفتم و نمی دونستم.
نمی دونم چرا این هذیان ها را دارم اینجا واگو می کنم.
بهر حال امیدوارم که همیشه شاد باشی

سلام ... خواندم ... خوب بود ... اما نمی دانم چرا آدم ها از عاشقانه گفتن خسته نمی شوند؟ ... نمی دانم؟