بی تو

اینجا نشسته ام در ارتفاع یک مارپیچ بلند از پله هایی کهنه. انتهای مناری که در سایه اش ایستادیم و دستهایمان سایه بان چشم شد در ستیغ آفتاب و خاطرمان رفت و رفت آجر آجر تا بالای مارپیچ در خیال.

در انتهای آن منار نشسته ام. پله ها را سالها قدم زدم. هر پله نفس کشیدم زترس و پا گذاشتم به لرز. هراس فروریختن آجرهایی که ستونی پناهشان نبود و نه دستی که مرا نگهدارد. هر پله را در تاریکخانه منار پا گذاشتم و هزار پله بالا کشیدم. روی موهایم گرد نشست و پوستم آفتاب ندید جز از دریچه های کوچک که گاهی نور کوری می تاباند تا مقابل قدم هایم. رسیده ام این بالا، پله پله و نزدیکتر. در این انتها نه توان و جرآت بازگشتم مانده و نه پله ای بالاتر که ادامه دهم. رسیده ام این بالا روی آجرهایی که هر لحظه آوار را به چشم می بینم. رسیده ام این بالا کنار زنی که دستهایش پینه بسته و سالهاست هم قدم است با من. کنار پسرکی که بوی تعفن گرفته است و نزدیک می شود و اگر دستش نگیری، تن پدر را در گور می لرزاند به فحش.کنار پیرمرد رفتگر که جارو را تکیه گاه خستگی سرش کرده است. کنار دخترک سر کوچه که سلولهایش آماده دستهای زمخت اند هر لحظه به نانی. کنار مادرهای بی فرزند، کنار عابر عاشقی که جنون به آوازش کشانده و دود می کند هستی اش را. کنار طاق های فروریخته، کنار شبهای بی کسی، کنار درد کنار درد.

پای پایین خزیدنم نیست و راه بالا رفتن تنها به خیال می ماند. در فضای تاریک میان مارپیچ پله های خاک گرفته، آن انتها مانده ای در راه و نگاهت به من است. نمان قدم بگذار تمام این آجرها را بشمار و بیا. بیا که تصویر همه روزها در تو بماند و بدانی که چگونه گذرانده ام روزها را تا اینجا. به کورسوی چند آجر نبوده، دست کشیدم روی دیوار و پا گذاشتم به هراس پله پله تا انتها. دیر رسیده ای عزیز، تندتر قدم بردار که گذشت نارسیده هایت را طی کنی. دیر رسیده ای. نگاه کن در این ظلمت، شب تو را به هزار مهتاب نمی فروشم، نشسته ام که بیایی. چشمم به گامهای تست که اگر نوری در نگاهم مانده، چراغی شود گذرگاه تو را. اینجا از نسیم عطر بهار را می گیرم و می سپارم به دست تاریکی راه تو، که بوی بهار را حس کنی . پر بکشی و نفس هایت به ترس نباشد و نه قدم هایت به لرز.

خدا را صدا زده ام که بیاید و همه آنها که کنار من نشسته اند را ببیند و رهایم نکند تا تو بیایی و برسی که غم شان مرا خواهد کشت. آجر ها دست توانمند تو را می خواهند.

بیا و در آغوشم گیر. نردبانی بساز تا فروغ چشمانت تا خدا و یا مرا برگردان که خطا آمده ام!