پرنيان عزيز سلام ... موضوع دردناكي است وقتي كه كودكان قربانيان اين واقعه اند و از همه بدتر دردهاي مادري است كه رنج خود را فداي رنج كودكان ميكند ... خيلي متاثر شدم كاش كسي مي فهميد و مي فهماند !

دعا....

سلام زيبا بود

پرنيان گرامي، اولين بار هست به تارنگار شما ميام
خيلي تاثير گذار نوشتيد
آيا وقتي برگه هاي سنگين قانون ناعادلانه دست ما مردم ساده دل و خيرخواه نيست نميدانم مي توان كاري كرد يا نه؟!
از نوشي و جوجه هايش نوشتم

البته زبانم شعر است

در ضمن دوست گرامی يک مزاحمی پيدا شده که با نام من به ديگرات توهين می کند يا تند پيام می دهد اگر با چنين چيزی برخورد کرديد بدانيد من نيستم
شاد و پاينده باشيد

پرنیان عزيز

ممنون كه سر زدي و خيلي خوشحال شدم كه تو اولين نفر بودي مثل خيلي از اولين ها فراموش نمي كنم.

متشكرم

سلام پرنیان عزیز

متاسفانه بسیاری از پدر و مادرها هنوز نتوانسته اند به این درک برسند که کودک هر دو را به یکسان دوست می دارد و نیاز هر دو را احساس می کند. وقتی جنگ شروع می شود بچه ها می شوند اسلحه. غم انگیز نیست؟
پایدار باشی نازنین

سلام .. از اين واقعه كه مديدي است دل همه ي وبلاگ نويسان و آنانكه آزادمنشانه مي انديشند به درد آورده است واقعا متاسفم مخصوصا براي اين كودكان بي گناه و معصوم .. خيلي حالم گرفته شد .

سلام دوست عزیز بسیار زیبا نوشتی و داد از بی عدالتی ....مطلب قبلیت هم خیلی زیبا بود...

بیا و در آغوشم گیر. نردبانی بساز تا فروغ چشمانت تا خدا و یا مرا برگردان که خطا آمده ام....
در پناه حق

آيا كسي هست كه در اين دنيا دلي بي درد داشته باشد؟؟؟؟؟؟

قفسی برای پرنده ات ساخته ای به اندازيه اسمون که درون قفس هم نمی توانی به دستش آوری
با آنکه در چنگ توست
خب صاحب خونه مهمون نميخوای ؟ موفق باش يا علی

آخخخخ... خيلي دل آدم درد مي آيد. خيلي. چيزهايي كه گفته اي هم بيشتر از درد نوشي درد داشت. امروز مي رود دادگاه گمانم. ببينيم باز هم قانون و مجريانش ساكت مي مانند يا نه... اميدوار باشيم.