زمان

دستهای یخ زده ام را بگیر و انگشتهایم را بشمار. بشمار روزهای بد با هم بودن را نمی توانی. در اولین شمارش می مانی، می دانم. به یک که می رسی، هنوز نگفته ای که یخ دستهایم آب می شود و گرم ِ گرم، زیر نوازش سرانگشتان پر احساس تو. رگهای ما در هم تنیده شده و هیچ کس نمی تواند اینهمه التهاب را از ستاره باران آسمان من و تو بگیرد. سنگی که پیش پای ماست خجل از قدمهای من و توست. بشتاب که رسیدن و نرسیدن هامان یکی است. سلولهای ما در زایش یکدیگرند نه خویشتن. از من به تو، از تو در من. شب که می شود ماه که می آید من رو به آسمان تو دارم و سر انگشتانم در طراوت زلال دیده ات مژه تا مژه بال میزند.
روزها می آیند و از پی هم می روند و ما شتابان لحظه ها را لمس می کنیم بی آنکه کسی بداند که کجای زمان رخنه کرده ایم و در کدام خلوت بی انتها خفته ایم. چه باک اگر سقف ها فاصله ها را به رخ می کشند و دیوارها مانده اند بر جا انگار ستونهای سنگی.دستهای نامحرم اینجاست. حس همه چیز تو را و نبض بودنت را می رساند تا همه وجودم. نگاه کن حریم این قفس را تو گشوده ای تا وسعت بی انتهای بهشت خدا. که پر بکشم و ببالم که در قفسم. رؤیاها می آیند دیر یا زود، و ما در کهکشانی از آبی دلهامان جاوید می مانیم. رؤیاها می آیند دیر یا زود، و ما روی بوم ها رنگ در رنگ، روی قوس رنگین کمان هر نگاه عاشقانه میرقصیم. بگذار بگذرد این هفته های بی فرجام و کشدار. بگذار حضورشان را به ریشخند بگیریم. بگذار هزار هزار بار آفتاب بیاید و بخندد و شب بستیزد و به تاراج ببرد همه لبخندها را. بگذار بگذرد. باران که بزند روی همه گلها به خنده باز می شود دوباره، باکی نیست از ستیز نابهنگام شبهای بی ستاره. باران که بزند لطافت هر قطره بر روی گلگون گونه هایمان و چراغانی چشم ها جلوه ای خدایی می کند و دست شب کوتاه است از این همه نور. باران که بزند من در تو و آغوش گرمت پناه می گیرم و یک نفس به آرامی خواهم کشید.
باران که بزند...