پرنيان عزيز سلام ... البته درست نميدونم ولي شايد قدرت درك داشته باشم اما اينكه قسمت دوم شعرت رو نفهميدم بخاطر اين اشكال مسخره ي فني بود كه عكس همراهش بر صفحه ي مانيتور بنده ظاهر نشده بود و طبعا مخ ضعيف بنده را توان درك آم مستوره نبود بهر حال اگر نتوانستم حدس بزنم شرمنده باز هم اشكال از ناگيرايي آنتن مخ بنده است لطفا دست به فرستنده ي خود نزنيد .... من الله توفيق ! والسلام علي من اتبع الهدي ! باز هم از بي بضاعتي در درك شعر پوزش ...

سلام خیلی قشنگ بود خستگی را آویزان می کنم رو به آفتاب...یا حق

رضاي عزيز:
خستگي ها را كه آويز مي كني و ميرود، تاول كفشهايت كه تركيد، قدرت درك داري و ميبيني كه ميله ها و سيمانها همان آدمهاي سنگي و آهني هر روز ديواري مي شوند بودن تو را . تنگ تر و تنگ تر. چشمهايت را مي بندي كه نبيني اينهمه دلتنگي را . دستهايت عصاي تواند.

عالي بود...موفق باشي

خسته نباشي

عكس گوياي گويا بود كه متن زيبايت كاملش كرد.

پرسيده بودي چرا كم و دير مي نويسم بعضي مواقع از دست بردن به قلم و نوشتن ميترسم گاهي هم حسي دارم كه ننويسم بهتر است اينه كه ميبيني كم و دير به دير ميشه كه اونم تازه براي زنده نگهداشتن وبلاگه.
در ضمن اگه خواستي اين قسمت آخر را روي كامنتها نگذار

سلام پرنیان عزیز
یکی از ناب ترین شعرهای تو همین شعر زنده ، پر تصویر و مدرن است. خسته نباشی به این روح نابت باید گفت صد آفرین

سلام به پرنيان عزيز ... نوشته ي قبلي ات رو دوباره خوندم اون بار چيزي ننوشتم ولي طعن جالبي بود به گزافه گويي امروزي ها ... و اما شعر كنوني احساس گرماي مطبوعي در رفع خستگي آن نهفته است آنقدر كه ميشد احساس كرد ولي قسمت دوم اش را در نيافتم شايد چون حال و هواي شاعر را نداشتم . بهر حال شعرهاي پخته را تحسين ميكنم ولو آنكه بضاعت فهم بنده در آن حيران باشد .

che midanand afradi ke dar ayande dar sayeye kakhe barafrashte shode az in dastranjha simanha milehe ke che zahemati baraye in sarpanah keshide shode ast. albate taghsir nadarand choon ke mahyate modernism va jahane emrooz in hast va kojayand an masoolin bimasooliyat ke tamashagah in sahneha bashand.