پرنیان عزیز سلام ... ممنونم از توجه ات و البته تذکرت . اما این غربت خود حکایت و پرسش دیگری است .... چقدر با همه ی بند بند این نوشتار احساس نزدیکی عجیبی دارم و گویی پژواک آن در درون ما نیز به صدا در می آید ! این هم آوایی حکایت از آن دارد که چقدر میتوان از درون به هم نزدیک باشیم و تازه اینهمه خالص !

سلام عزيز:

زيبا ورويايي نوشتي با عكس جالبي كه گذاشتي حسابي تاثير گذاره !!
ناخودآگاه آدم را به ناكجا آباد خاطرات دور ميبره .د ست دل ياد و نشانه هايي را برات الك ميكنه....
راستي يك كپي از ويرايش قالب وبلاگتو برام ميفرستي...!!!
ممنون

و چه پيدام سياه در سپيدي نقش ها...

سلام من يه غريبم
خيلي قشنگن همشون
همه نوشته هات
بازم سر ميزنم

كامنتت رو با چند روز تاخير تازه الان ديدم. ممنون عزيز. غربت مثل سرطان مي مونه درمان قطعي نداره هر وقت هم كه حس كني تمام شده باز از يك جهت ديگه ريشه مي ز نه

یادش به خیر...
بازی مداد رنگی ها و آنکه نوشت:
مداد در دست توست...
و من کشیدم تنهایی ام را میان دستان آسمانی اش
و نفس کشیدم تا تبلور شاخه های یاس
.....
زیبا بود و چه آشنا
می خوانم و باز هم...

پرنيان قشنگم مثل هميشه ساده و دلنشين بود .آرزو ميكنم آرامش و صبر دل تنگيهايت را پايان بخشد . . . شاد باشي

پرنيان جان پرسشها در اين شعر با نگفته هاي subtext توام ند. من از شعر اوهام/ ابهام كه رئوس موضوع را طرح مي كند خوشم ميايد. شاد زي به روزم با يك شعر نامتعارف

همينطور است كه نوشته بودي . اين كارش پر بود از صفا .

زیبا و مهربان.مثل قلبی که دل تنگ است.ممنون از این هدیه زیبا

سلام پرنيان جان/اميدوارم كه دل خستگيهايت تمام شوند/تا جاري شدنت در عشق را روان تر و شاد تر ببينيم.

پرنیان عزیز

خسته نباشی