حصار

     
عشق که آمد شحنه ها بودند و من حصاری شدم. دست می کشیدم تا تو و تو پیش می آمدی تا حصار. نگاهت خاطره خاک خورده مرا تازه کرد و دروغ نباشم، نه اینکه از ابتدا این بودم با تو که امروزم!
تو ذره ذره پیش آمدی تا پشت پرچین ها. باغ پر شد از شکوفه، باغ پر شد از هوای تازه به نگاهی از تو.
زنبق ها را چیدند
تو بنفشه کاشتی
شاخه ها شکست در باد 
تو صبورانه پیوند زدی
من شاهد همه لحظه های تو
و بهانه های آدم بودنت
که انتظارت را صبر سر آمده بود. روی لحظه های من نشسته ای و لحظه هایت را می سوزانی، می دانم و می دانی. تو بگو پایانی هست؟ گاه به چشم انداز دور نگاه می کنم  
ابری است همه دور دستها ابری و مه آلود. شب پیش آمده و خورشید را شرم حضور است
شب را بگو سحر در راه است؟
و این سکوت را انتهایی است؟
عرق سوز آفتابم
می آیی سایه بید؟
می آیی ابر بارانی؟
بغض تو را کجا جا دهم؟
و نبودت را؟
زد و بندهای زندگی بهم می ریزد مرا و نگران تو می شوم گاه و بی گاه و بی پناهی ات آزارم می دهد. که من هستم و توان دست گیری تو نیست!
بساز با این روزها و روزگار
بیاموز زندگی کردن را که چاره ای نیست.
بیاموز که عشق را عاشق باشی نه معشوق را، میان این دو فاصله هاست. دنیا را آنگونه ببین که عشق می خواهد.
نمیدانم اگر آن باشم که تو هستی می توانم آن باشم که می گویم!
سخت است به یقین سخت. اما اگر پذیرفته ام باید باشم.
پنجره را باز کن و هوای باغ را نفس بکش. در نزدیکترین فضای ممکن خانه ای ساخته ای که چشم بچرخانم تو می آیی. کاش سیب را چرخی دیگر بود از آسمان تو تا دستان من.
گاز بزنم و بدهم به تو که نقش به جا مانده را داغ لبهایت کنی.