شتاب كن

شتاب کن
که لحظه های ناب من تمام می شود
شتاب کن
که هر حضور داغ تو
در این خزان متصل به فصل سرد
مرا بهار می کند

شتاب کن
مباد ناتمام من
تمام بی بهانه ای شود
مباد تک تک زمان
بماند از صدای زنگ دار خویش
شتاب کن
مرا تو طعم آرزو

چنان خراب این خزان شدم
که رقص پر تلاطم غزل
به خستگی کام من
دگر روان نمی شود

گذر کن از غروب جاده ها
در انتها
کسی به دستهای باز تو امید بسته است
کسی به چشمهای خیس اعتماد تو نگاه می کند

سکوت ضجه می زند
به شاخه های توت
طناب دار بسته است
کسی که روزهای من درون دستهای او
گره شده
طنابهای قرمز کبود
چهار پایه های سست و مضطرب

اطاق خواب من کنار پنجره
کنار آسمان
سیاه حجله بسته است
و شیشه ها ترک ترک شده
هزار تکه می شوم
در انعکاس نور

تنی که روی سیم های خاردارکشیده می شود
و سیم های خاردار
که روی نرمی نگاه من کشیده می شود

کجاست دست انتظارمن
کجاست پای بی قرار تو
تمام التهاب من
میان شک خویشتن رها مکن مرا

شتاب کن

شتاب کن

شتاب

هوای نو

اینجا هم هوای تو پیچیده. مثل همه جا.
گفتی:
در  پای   تو   افتادن   زیبا   قدمی   باشد
ترک سر خود  گفتن شایسته دمی باشد
به تو نگاه کردم و به حرفهای خود که تو را نرنجانده و نه بازداشته و مگر چیزی جز آسمانی بودن است! بتراش زمین را از همه آسمان.
از سعدی خواندی:
هر کس به تماشایی رفتند به صحرایی
ما را که تو  منظوری  خاطر  نرود  جایی
روبروی خود ایستادم و دیدمت. شده ای همه من و شده ام همه تو
تو که این چنینی با من بگو کجا ببرم همه تو را و در کدام باغچه بکارمت که گل بدهی و من باشم و باشم و تو. بو کنم تو را بی آنکه بروی و تو باشی و باشی و باشی و من که زمین تو ام، که قد بکشی و ساقه ات را بلند کنم و لحظه های رستن ات را بنوشم.
دیوانه عشق ات را جایی نظر افتادست
کآنجا   نتواند    رفت    اندیشه    دانایی

من دست نخواهم برد الا به سر  زلفت
گر دسترسی باشد یک  روز به یغمایی
 

* با عرض معذرت قسمت نظرات مشکل دارد.