دلتنگي عيد

خيابان گردي مي كنم با همه كم صبري ام. صداي آدمها آزارم مي دهند و كوچه ها مي چرخند روي پاهايم.
طراوت لاي انگشتهاي بهار يخ زده انگار.
از دست داده ام تو را. نگذار از دست بروم.
آمده ام اينجا كنار حرم و پاي رفتنم نيست مثل خوابهايم. تو بگو اين بغض ميخ شده روي ديوار دلم را كجا ببرم؟  به هزار چيز از تو گريختم به هيچ از من مگريز.
تمام اين سالها تو به راه بودي و فرض كن من بيراهه. تو با او و من دربدر. تو همه و من هيچ ...
بگو اينهمه نگفتن را چه كنم؟
مانده ام كه تو براني ام؟!
صدايي شده ام كور و بي انعكاس و اينهمه حاصل همه داشته هاي تست و نداشته هاي من.
حالا چه تفاوت مي كند كجا نفس بكشم ؟
روزها با تو ام و بي تو. تو نه مي خواني ام و نه مي شناسي. مي داني در دستهايم چه پنهان كرده ام؟
وقتي تمام من ديوار شد  بي هيچ روزنه اي،  براي بازگشتن دير است دير!
چه بي تابم و هر لحظه دور ميشوم از سايه دروغين خود. دست و پاي مهرباني مي زني و من پنجره ام را بسته ام با دستهاي تو. چقدر آرام چقدر بي صدا مي روند شكوفه ها به دست باد و هذيانهاي من شده اند مثل نياز.
بهار هم سكوت مي كند آرام مي گذرد بر روزهايم.
اينجا در زادگاهم چقدر خيابانها نا آشنا هستند و من غريبه با تمام دنيا.
كسي دستهايم را گره زده. كسي همه روزهايم را بريده و من بي خيال همه چيز شده ام رها در بهار سالي كه مي آيد و مي دانم آبستن اتفاقاتي است خوش و نا خوش. خواسته و نا خواسته. كاش خدا بتازد و براند تمام سرنوشت را كه با رقم زدن دستهايش عجيب آشنايم. كاش بيايند لحظه ها و بگذرند.
پدر مي گفت دلتنگ كه مي شوي سري به مرده ها بزن. به او سر زدم ساكت مانده بود زير سنگ سردش و حتي صورتم گرم باران نشد. نگاه مي كردم به خطوط مبهم روي سنگها و هيچ حادثه اي در خاطرم نمانده بود از گذشته.
گم كردن لحظه ها باز تكرار مي شوند و چيزي مثل بختك مي افتد روي عقربه ها، سياه و سنگين.
به داد خود نمي خواهي برسي؟