شكفتن

مي بيني چه اندازه دور دستها نور است؟ و چه اندازه دلم روشن؟
من تماما اميد مي شوم گاهي پر، آنقدر كه ذره اي از وجودم خالي نيست كه بشود خلأ و سياهي بيايد و جا خوش كند. و گاهي، به ندرت، آشفته! آشفته مي كنندم آشفته نمي شوم به خويش. حالا آرزو مي كنم كاش روبروي ام نشسته بودي و در چشمهايم همه نور و همه اميد را ميديدي كه نخواهم از اين دوردستها داد بزنم كه هاي ... دنيا همين است و بس و خدا هست و هست و تو با مني در تمام لحظه ها . كه رهايم نكرده اي و نمي كني. كه آسمان نور است و زمين نور و تو نور و من مثل سايه اي كه در اين همه نور محو مي شوم در تو و آسمان و زمين.
تمام تنم مي گريست
حالا...
همه سلولهايم لبخندند
مي رسد صدايم به تو؟ ميدانم كه ميشنوي و همه ظلمات اين روزهاي آغاز سال نو را ميريزي درون شيشه و مي بندي درش را محكم كه مبادا كسي دوباره از راه برسد و قلم مو را بكشد روي لبخند من و تو
سياه
سياه چرك
ميدانم ديگر سياه با سياه چرك چقدر فرق دارند.
پس دستهايت را باز كن رو به تمام نرگسها و بنفشه هايي كه در خاك باغچه گذاشته ام. تا من روي پاهايت، زير درخت هاي كاج حياط بنشينم و شكوه شكفتن شكوفه هاي بهاري را به درون دلهامان بسپاريم. تو گل مي كني يا من؟
تو
من
ميان تو و من گاهي آنقدر فاصله است و گاهي به اندازه يك نفس.
ميان "تو" و "تو" نيز
من كداميك را صدا زده ام اينبار ميداني؟