شايد دير، شايد دور...

ايكاش بودي... حتي براي لحظه اي

حرفهایی هست برای گفتن که اگر گوشی بود می گوییم
و حرفهایی هست برای نگفتن
حرفهایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی آورند
و سرمایه ماورایی هر کس به اندازه حرفهایی است که برای نگفتن دارد

دکتر شریعتی

هر كه خواهد كه چو حافظ نشود سرگردان.دل به خوبان ندهد وز پي ايشان نرود.

دوستت دارم

پر نيان... پرنيان...

خدايا وحشت تنهائيم كشت
كسي با قصه ي من آشنا نيست
در اين عالم ندارم همزباني
به صد اندوه مي نالم روا نيست
شبم طي شد ، كسي بر در نكوبید

به منم سر بزن

بقول بهنود ما را به سخت جاني خود اين گمان نبود

خسته نباشي.

مدتهاست كه دير به دير مي نويسي!

خسته ام و گرفتار علی جان
پرنیان

پرنيان عزيز: مدتي بود كه مشغوليات زندگي مرا از خواندن دور كرده بود. فرصتي دست داد تا دوباره به تو سر بزنم . نوشته هايت مثل هميشه مرا به آرامش دعوت ميكند (چيزي كه سالهاست گم كرده ام.) گفته بودي كه سرزمين خودمان براي سفر بسنده ميكني.... راستش طبيعت ايران آنقدر گسترده است كه ميتواند براي تمام عمر يك انسان هنوز هم جاذبه داشته باشد. اما من خوشحالم كه جاهاي ديگر را ديده ام اما هنوز چشمم به اندازه اي كه تصاوير ايران را درخود جاي داده از هيچ طبيعت ديگري سيراب نميشود. گاهي فكر ميكنم شايد به خاطر آنست كه سرزمين ايران بكر تر از جاهاي ديگر مانده... در جايي مثل كانادا كه حتي فشار آبشار نياگارا آن كنترل ميشود آدم احساس ميكند كه نميتواند با طبيعت پيوند بزند يكي شود و در عمق آن به آرامش برسد يك جور هايي دست بشر به اين طبيعت خدشه زده كه روح من در آن به آرامش نميرسد..

با درود بسيار از حضورتان

با شعري تازه به روزم..

وقتي بعد از مدتها به نت مي آيي و حال و حوصله ي اين را هم نداري كه حتي به وبلاگ دوستانت سر بزني و برحسب اتفاق و يا شايد يك حس به اينجا كشانده شوي و بخواني هماني را كه مي خواستي...چقدر لذت بخش است پرنيان! مرسي...

دلت بهاري

چرخ سرگردان كه اندر جست و جوست

حال او چون حال فرزندان اوست

ای خوش آن گردشی که گردنده اش به گرد خود بگرداند مرا.
ای هفت گردون مست تو
ما مهره ای در دست تو
ای هست ما از هست تو
بر صد هزاران مرحبا....
.
.
.
بگذار تا وقت دگر.......